به کانال تلگرامی وبسایت سخنان آلبرت اینشتین بپیوندید! (کلیک کنید)


2217
بازدید
انسان جزئی است از یک کل،که ما آن را ((عالم))می نامیم.جزئی که محدود به زمان و فضا است.او خود افکار و احساساتش را به عنوان چیزی جدا از بقیه عالم تجربه می کند که می توان آن را نوعی خطای باصره در خود آگاهیش دانست.این خطا برای ما نوعی زندان است که ما را به امیال شخصی و ابراز عواطف نسبت به چند نفری که از همه به ما نزدیکترند محدود می کند. وظیفه ی ما باید این باشد که خود را از این زندان نجات دهیم و دایره ی عواطف خود را گسترش دهیم، تا همه موجودات زنده و سراسر طبیعت را با تمام زیبائیهایش در بر گیرد.هیچ کس قادر نیست کاملا به این هدف دست یابد.اما تلاش برای نیل به آن خود بخشی از روند آزادی برای امنیت درونی است.
A human being is a part of the whole, called by us "Universe," a part limited in time and space. He experiences himself, his thoughts and feelings as something separated from the rest a kind of optical delusion of his consciousness. This delusion is a kind of prison for us, restricting us to our personal desires and to affection for a few persons nearest to us. Our task must be to free ourselves from this prison by widening our circle of compassion to embrace all living creatures and the whole of nature in its beauty. Nobody is able to achieve this completely, but the striving for such achievement is in itself a part of the liberation and a foundation for inner security.
references-iconمنبع:
Quoted in H Eves Mathematical Circles Adieu (Boston 1977).
author-iconارسال کننده:
translator-iconمترجم:
publish-iconمنتشر شده در تاریخ: 6 / 10 / 1392 - 21:24 دقیقه
10
موافق
0
مخالف
* نام:
فامیل:
* نظر:
تصویر امنیتی:
* کد امنیتی:
تا کنون نظری راجع به این سخن ارسال نشده است